| ผู้เขียน | ศุภาวีร์ รักษา |
|---|---|
| เผยแพร่ |
“อกาธา คริสตี้” นักเขียนผู้วางโครงเรื่องแนวสืบสวนสอบสวน ในสมุดบันทึกแบบสะเปะสะปะ!?
หากพูดถึงนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวนแล้ว หนึ่งในนักเขียนที่มีชื่อเสียงและเป็นขวัญใจของใครหลาย ๆ คนคงหนีไม่พ้น “อกาธา คริสตี้” (Agatha Christie)
ด้วยความที่นวนิยายของเธอนั้นร้อยเรียงเรื่องราวอย่างมีชั้นเชิง ผูกปมปัญหาได้น่าสนใจ และสามารถทำให้ผู้อ่านไขว้เขวได้ว่า ใครกันแน่คือฆาตกรตัวจริงของเรื่อง
แต่กว่าจะได้นวนิยายที่สนุกสนานหักมุมถูกใจนักอ่านทั่วโลกนั้น เธอได้เก็บรวบรวมความคิดที่น่าสนใจสำหรับใช้เขียนนิยายไว้อย่างไรบ้าง?
อกาธาบันทึกเนื้อหาความคิดที่น่าสนใจไว้ในสมุดแบบฝึกหัดราคาถูก ซึ่งวิธีการบันทึก ส่วนใหญ่นั้นจะไม่ได้จัดระเบียบในลักษณะสมุดหนึ่งเล่มสำหรับบันทึกความคิดเกี่ยวกับนวนิยายหนึ่งเรื่อง แต่จะบันทึกในลักษณะที่ไม่มีแบบแผน
สมุดบันทึกทั้ง 73 เล่มของเธอที่ทิ้งไว้หลังเสียชีวิต เป็นสมุดที่บันทึกเกี่ยวนวนิยายลึกลับ 58 เรื่อง จากทั้งหมด 66 เรื่อง ทั้งหมดล้วนไม่มีความเป็นระเบียบ จะมีเพียง 5 ครั้งเท่านั้นที่สมุด 1 เล่ม ตรงกับนวนิยาย 1 เรื่อง ส่วนที่เหลือทั้งหมดสมุด 1 เล่ม รวมนวนิยายไว้ 5-6 เรื่อง
โดยปกติแล้วอกาธาจะพกสมุดบันทึกไว้ประมาณ 6 เล่ม ทำให้การบันทึกเนื้อหาสำหรับนวนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่งอาจกระจัดกระจายไปในสมุดหลายเล่ม ซึ่งมากที่สุดที่เธอเคยบันทึกคือ 12 เล่ม เธอเขียนวันที่และเดือนแต่แทบไม่เขียนปีที่บันทึกเลย
เธอพลิกสมุดบันทึกและเขียนจากด้านหลัง เขียนข้ามหน้า จากนั้นก็กลับมาเติมหน้าว่างด้วยนวนิยายเรื่องใหม่ ข้อความที่บันทึกถูกขีดเส้นทับ นอกจากนี้ภายในสมุดยังจดเรื่องอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวกับนวนิยายด้วย เช่น การบ้านของลูกสาว รายการซื้อของ แผนการเดินทาง สิ่งที่ต้องทำ ภาพร่างสำหรับใบหุ้มปกหนังสือ บันทึกการโทรศัพท์กับสำนักพิมพ์ และคะแนนการเล่นไพ่บริดจ์ของเธอ
แม้สมุดบันทึกจะยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ แต่มันก็เป็นกุญแจสำคัญในขั้นตอนการทำงาน ที่ใช้จดบันทึกความคิดและโครงเรื่องมากมาย เช่น “เด็กสาวผู้ร่ำรวยแต่น่าสงสาร บ้านบนเนินเขา กลไกหรูหรา ฯลฯ” หรือ “แนวคุณยายบนรถไฟ มีเด็กสาวมาร่วมมือด้วย ต่อมามีคนเสนองานให้ที่หมู่บ้าน ตกลงรับงาน”
บางครั้งเธอจะนำความคิดเหล่านี้มาใช้พัฒนาเป็นนวนิยาย หรือเก็บความคิดเหล่านี้ไว้ จนเมื่อเธอมาเจอมันอีกครั้งมันก็จะจุดประกายจินตนาการของเธอ ตัวอย่างเช่น
นวนิยายเรื่อง One, Two, Buckle My Shoe ชื่อไทยคือ หนึ่ง สอง เข็มขัดรองเท้าเจ้าปัญหา เธอได้บันทึกแรงจูงใจไว้ถึง 7 แบบ เช่น “ชายคนหนึ่งแอบแต่งงานกับแฝดคนหนึ่ง” หรือ “ทันตแพทย์ถูกฆ่า คนหนึ่งที่ลอนดอนอีกคนที่ชนบท”
เรื่อง 4.50 From Paddington ชื่อไทยคือ 4.50 รถไฟสายมรณะ เธอได้ตั้งคำถามว่า “คุณจะผลักศพออกจากรางรถไฟตรงไหนบ้าง” เมื่อโครงเรื่องหลักถูกกำหนดแล้ว เธอจะเพิ่มตัวละครเข้าไปในฉาก แล้วพัฒนาโครงเรื่องต่อ กระบวนการนี้ถูกนำมาใช้พิจารณาเส้นเรื่องในนวนิยายทั้งหลายของเธอ
ซึ่งบ่อยครั้งเธอจะเปลี่ยนตัวฆาตกรเมื่อดำเนินเรื่องไปไกลแล้ว และวางแผนการดำเนินเรื่องเป็นรายการต่าง ๆ โดยเขียนตัวอักษรกำกับไว้ เช่น
“F. แมรี่กับออเดรย์ สื่อถึงผู้หญิงที่ถูกขัดขวางไม่ให้สมหวัง แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกังวล
G. เหตุการณ์กระดุมเสื้อโค้ต
H. ความงามของออเดรย์ยามต้องแสงจันทร์”
ลำดับเหตุการณ์เหล่านี้จะถูกปรับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เมื่อโครงเรื่องเริ่มแข็งแรงขึ้น อีกทั้งตลอดเวลาที่จดบันทึกอกาธาจะตั้งคำถามกับแผนของตนเอง เหมือนกับเธอนั้นกำลังพูดคุยกับตนเองอยู่บนหน้ากระดาษเช่น “เรื่องนี้เป็นอย่างไรบ้าง”, “น่าจะดีถ้า…” หรือ “ใช่แล้ว ถ้าหมอฟันตายก็น่าจะดีกว่า”
จอห์น เคอร์แรน (John Curran) นักวิชาการด้านวรรณคดีและนักจดหมายเหตุ ที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประวัติของอกาธา คริสตี้ ได้วิเคราะห์เกี่ยวกับสมุดบันทึกของอกาธาไว้ว่า
“อกาธาจะหันไปหาเครื่องพิมพ์ดีดและเริ่มต้นเขียนนวนิยายอย่างจริงจัง ก็ต่อเมื่อเธอได้ทดสอบและปรับแต่งเรื่องราวและโครงเรื่องจนมีภาพรวมที่น่าเชื่อถือแล้วเท่านั้น โดยสกัดเอาผลงานที่มีความเรียบร้อยประดุจกลไกนาฬิกาออกมาจากความไร้ระเบียบแบบแผน”
อ่านเพิ่มเติม :
- ชีวิต “เออชีน ฟรองซัวส์ วิดอค” อดีตอาชญากรศตวรรษที่ 18 ผู้กลายเป็นนักสืบยุคแรกๆ
- คดีโจรกรรมแผนที่ครั้งประวัติศาสตร์ พ่อค้าดังผันเป็นโจรนานหลายปี แล้วเกมได้อย่างไร?
- กำเนิด “เครื่องจับเท็จ” ยุคมนุษย์ยังพยายามหาวิธีจับโกหก และช่วยสอบสวนคดีความ
อ้างอิง :
Roland Allen. (2569). The Notebook: A History of Thinking on Paper มหัศจรรย์บันทึกเปลี่ยนโลก. (สุวิชชา จัทร, ผู้แปล). มติชน.
เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 7 สิงหาคม 2569
