| ผู้เขียน | ศุภาวีร์ รักษา |
|---|---|
| เผยแพร่ |
เครื่องสำอางตะวันตก เริ่มเข้ามาแพร่หลายในหมู่หญิงไทยตั้งแต่สมัยใด?
ในยุคปัจจุบันการแต่งหน้าทาปาก หรือใช้เครื่องสำอางที่นำเข้าจากต่างประเทศนั้น กลายเป็นเรื่องปกติในสังคมไทย
แต่ทุกคนสงสัยหรือไม่ว่า เครื่องสำอางของชาวตะวันตกเริ่มเข้ามาในสังคมไทยช่วงไหน?
ค่านิยมเรื่องความงามของคนไทยเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนในสมัยรัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 6 ซึ่งเป็นยุคที่ไทยเร่งปฏิรูปประเทศในทุกด้าน ทั้งการศึกษา เศรษฐกิจ การเมือง และสังคม เพื่อให้ทัดเทียมโลกตะวันตก และป้องกันไม่ให้ถูกมองว่าเป็นชนชาติล้าหลังหรือป่าเถื่อน
การรับอิทธิพลจากตะวันตกนี้ได้เข้ามาพลิกโฉมสังคมไทย ค่านิยมด้านความงามก็ได้รับผลกระทบจากการปรับตัวให้ทันสมัยเช่นกัน เมื่อความงามเริ่มถูกผูกโยงเข้ากับภาพลักษณ์แบบตะวันตกและสินค้าต่างชาติ จึงส่งผลให้ยุคนั้นเริ่มนำเข้าเครื่องสำอางจากต่างประเทศเข้ามา
ภาพถ่ายเก่าจากสำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ เผยให้เห็นบรรยากาศของห้างร้านที่ขายข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแป้ง สบู่ น้ำหอม และโคมไฟ สันนิษฐาว่าเป็นภาพในช่วงระหว่างสมัยรัชกาลที่ 5 คาบเกี่ยวมาถึงรัชกาลที่ 6
ในภาพมีป้ายโฆษณาสบู่วิโนเลีย (Vinolia Soap) และกล่องสบู่เวสทัลวิโนเลีย (Vestal Vinolia Soap) ซึ่งเป็นแบรนด์สบู่ที่ก่อตั้งในช่วง พ.ศ. 2435 นอกจากนี้ ยังมีไวน์แบรนด์ไวโบรานา (Vibrona) ที่เป็นผลิตภัณฑ์ในช่วง พ.ศ. 2453 อีกด้วย

(ภาพจาก หนังสือ : ประวัติศาสตร์ที่เราสวย)
สำหรับเครื่องสำอางที่ใช้ตกแต่งใบหน้านั้น เดิมมักนิยมใช้แต่งหน้าเพื่อการแสดงละครในราชสำนัก ซึ่งจากเดิมที่ใช้แป้งฝุ่นจีน ก็เริ่มหันมาใช้เครื่องสำอางของฝั่งตะวันตกมากขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 6
อย่างไรก็ตาม เครื่องสำอางจากต่างประเทศในยุคนั้นถือเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่มีราคาแพงมาก จึงแพร่หลายอยู่แค่ในกลุ่มชนชั้นนำเท่านั้น
และด้วยความที่ฐานผู้บริโภคยังมีขนาดเล็กและจำกัดอยู่เฉพาะกลุ่มชนชั้นสูงนี่เอง จึงส่งผลให้อุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ความงามที่ผลิตภายในประเทศเติบโตอย่างเชื่องช้า ในขณะที่เครื่องสำอางนำเข้าก็ยังคงมีราคาสูงลิ่วอย่างต่อเนื่อง

(ภาพจาก หนังสือ : ประวัติศาสตร์ที่เราสวย)
ดังที่ในหนังสือ “เล่าเรื่องของไทย” โดย ลาวัณย์ โชตามระ ได้เขียนไว้ว่า
“เครื่องสำอางในช่วงเวลานี้ยังหาซื้อได้ยาก
เนื่องจากมีราคาแพง จะมีขายก็เพียงแต่ตามห้างฝรั่ง
อย่างเช่น สีทาปากขนาดกลางแท่งหนึ่งราคา
ราว ๆ สิบสลึง สามบาท เทียบเท่าข้าวสารห้าถัง
หรือเนื้อหมูแดงสิบกิโลกรัม ฉะนั้นจึงทำให้เครื่อง
สำอางหรือเครื่องแต่งหน้าต่าง ๆ กลายเป็นของติดมือ
สำหรับคนที่กลับจากเมืองนอก หรือของฝาก
ให้กับพวกพ้องคนไทยและกลายเป็นของแปลก”
ด้วยเหตุนี้ เครื่องสำอางนอกจากจะเป็นเครื่องใช้สำหรับตกแต่งใบหน้าให้สวยงามแล้ว ยังเป็นสิ่งสะท้อนความร่ำรวยและฐานะทางเศรษฐกิจของบุคคลที่ครอบครองอีกด้วย
อ่านเพิ่มเติม :
- “การทาปากแดง คือการประท้วง” การเคลื่อนไหวของสตรีในคริสต์ศตวรรษที่ 20
- อย่างไรถึงเรียกว่างาม? ย้อนดู beauty standard สาวยุค “อยุธยา” ต้องฟันดำถึงจะสวย?
- มอง “การแต่งหน้า” ในยุคผูกขาดความงาม ผู้หญิงแต่งหน้า กลายเป็นพวกเต้นกินรำกิน-โสเภณี
สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม แง่มุมต่าง ๆ ทั้งอดีตและร่วมสมัย พลาดไม่ได้กับสิทธิพิเศษ เมื่อสมัครสมาชิกนิตยสารศิลปวัฒนธรรม 12 ฉบับ (1 ปี) ส่งความรู้ถึงบ้านแล้ววันนี้!! สมัครสมาชิกคลิกที่นี่
อ้างอิง :
ญาณี กลิ่นเมือง. (2568). ประวัติศาสตร์ที่เราสวย. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: มติชน.
เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 27 กรกฎาคม 2569





