ครั้งเดียวที่โจโฉหลั่งน้ำตาให้สตรีที่ไม่ใช่ภรรยา แต่เป็น “เองยี้” นักร้องลือชื่อ

โจโฉ มหาบุรุษแห่งยุคสามก๊กซึ่งมีพรสวรรค์ทั้งทางการทหารการเมืองและการประพันธ์

เองยี้ นักร้องสาวเรืองนามคนหนึ่งในนครโลยางสมัยสามก๊ก เธอไม่เพียงร้องเพลงเพราะแต่ยังมีความงามที่เหนือกว่านักร้องสาวคนอื่นด้วย  โจโฉและนักร้องสาวได้พบกันเองยี้พอใจที่จะอยู่กับโจโฉเนื่องจากในเวลานั้นโจโฉคุมอำนาจการปกครองไว้เกือบทั้งหมด

เนื่องจากโจโฉต้องออกทำศึกอยู่เสมอ โจโฉมักจะพาเองยี้ติดตามไปเมืองต่างๆ เพื่อร้องเพลงให้ฟังในเวลาว่าง เวลาผ่านไปนานวันหญิงสาวเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายและรู้สึกว่าโจโฉไม่ได้รักตนเองในฐานะภรรยา ไม่นานหญิงสาวก็เกิดรักกับนายทหารคนสนิทของโจโฉ

โจโฉไม่ทราบเรื่องชู้ของเองยี้จนกระทั่งคืนหนึ่งโจโฉสั่งให้นายทหารคนสนิทผู้นั้นออกตรวจแนวหน้า แต่นายทหารผู้นั้นลืมเพราะมัวอยู่กับเองยี้ ซึ่งโจโฉเป็นผู้ที่เคร่งในวินัยทหารอย่างมาก ได้สั่งประหารทหารคนสนิทฐานละเลยคำสั่ง เมื่อเองยี้รู้ข่าวก็รีบไปพบโจโฉ และรับสารภาพว่าตนเองได้เป็นชู้กับนายทหารผู้นี้มาเป็นเวลานานและเป็นความผิดเธอเองที่ทำให้นายทหารลืมคำสั่ง เธอจึงขอตายแทนนายทหารผู้นั้น

ก่อนจะตายหญิงสาวได้ขอเวลา ๑ เดือน เพื่อเธอจะทำการฝึกนักร้องสาวมาร้องแทนเธอ โจโฉนึกแปลกใจไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าเสนอเงื่อนไขนี้ โจโฉซึ่งเป็นผู้มีความคิดแปลกๆ จึงอนุญาตตามที่หญิงสาวขอ

เองยี้ได้คัดหญิงสาวมา ๔ คนและพยายามฝึกร้องเพลง กระทั่งนำไปร้องให้โจโฉฟังและรับว่าพอใช้ได้ ก่อนตายโจโฉอนุญาตให้หญิงสาวไปพบนายทหารคนนั้นก่อน หญิงสาวบอกว่าไม่จำเป็นเพราะไม่มีอะไรจะพูดกัน โจโฉได้เรียกนายทหารคนนั้นมาพบและถามความรู้สึกแต่ได้รับคำตอบที่ทำให้รู้สึกโกรธอย่างมาก เนื่องจากคำตอบของนายทหารบอกว่าไม่ได้รักเองยี้แต่ที่ทำไปเพียงเพราะความสนุกชั่วคราวเท่านั้น ด้วยความที่รับปากกับหญิงสาวไว้แล้วว่าจะไว้ชีวิตนายทหารโจโฉจึงได้แค่ไล่นายทหารออกจากตำแหน่งเท่านั้น

เมื่อได้คำตอบเช่นนี้แล้ว โจโฉนำเรื่องไปเล่าให้หญิงสาวฟังและจะไม่ประหารเธอแล้ว แต่กลับได้รับคำตอบจากหญิงสาวว่า ต่อให้นายทหารจะรักหรือไม่รักเธอก็ตามแต่เธอรักนายทหารคนนั้นมากเมื่อสัญญาว่าจะตายแทนก็ต้องตาย แล้วเธอก็นั่งลงกราบโจโฉ ๔ ครั้ง ซึ่งหมายความว่าเป็นการลาจาก แล้วเธอก็แขวนคอในคืนนั้น

โจโฉได้หลั่งน้ำตาให้หญิงสาวซึ่งจะเรียกว่าภรรยาก็ไม่ใช่ แค่ครั้งหนึ่งครั้งเดียวในชีวิตโจโฉผู้ยิ่งใหญ่


อ้างอิง : หนังสือ “หลายชีวิตในพงศาวดารจีน”. ล. เสถียรสุต. ๒๕๒๖

 

บทความก่อนหน้านี้
บทความถัดไป