ผู้เขียน | กองบรรณาธิการศิลปวัฒนธรรม |
---|---|
เผยแพร่ |
ราชทินนาม ‘พันปากพล่อย’ เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4
คือในครั้งนั้นมีภิกษุรูปหนึ่งชื่อ กรุด ประพฤติผิดศีลผิดวินัยต้องโทษ ปาราชิกสึกออกมา
แต่รัชกาลที่ 4 คงจะทรงเห็นว่า เป็นคนพูดจาอะไรโพล่งๆ จึงทรงแต่งตั้งให้มีบรรดาศักดิ์เป็น พันปากพล่อย
ในครั้งนั้นใครๆ ก็ว่ารัชกาลที่ 4 ทำเหมือนครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงตั้งพันสี พันลาเป็น ขุนวิจิตรจูล และ ขุนประมูลราชทรัพย์ ซึ่งใช้อำนาจขูดรีดราษฎร
แต่รัชกาลที่ 4 ทรงค้านว่าไม่ได้หลงงมงายเชื่อฟังไปหมดทุกเรื่อง
เหตุที่ทรงตั้งนายกรุดเป็นพันปากพล่อยก็เพราะ
“อ้ายกรุดนี้มันพูดไม่เกรงใจใครเหมือนบ้า มันได้ยินได้เห็นอะไรก็พูดไม่มีประมาณ ในหลวงจึงตั้งให้เป็นอ้ายพันปากพล่อย ตามที่มันได้เป็นบ้านั้น แลมันว่าอะไรในหลวงก็ไม่เอาเป็นจริงนัก เอาแต่ที่มันมีสลักสำคัญจริงๆ”
ข้อมูลจาก :
ส.พลายน้อย. ขุนนางสยาม. กรุงเทพฯ : สนพ.มติชน, 2559.
เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 1 กันยายน 2559