“ต้องปฏิรูปสังคายนา”?

บทบาทของพระในอดีต ภาพถ่ายราวสมัยรัชกาลที่ 5 (ภาพจาก สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ กรมศิลปากร)

“พวกบวชไม่เรียน อยู่โลเลเหลวไหลละทิ้งกิจวัตรไม่สนใจพุทธศาสตร์ งมงายอยู่ไปนาน ๆ ก็จะหันไปสนใจแต่เล่นทางคาถาอาคม ปลุกเสกเวทมนต์ สร้างวัตถุมงคล คลั่งไสยศาสตร์ เทวศาสตร์ โหราศาสตร์ ภูตผีปีศาจ เดรัจฉานศาสตร์ เกิดมีรายได้ขึ้นมา ก็หลงตัวว่าเป็นผู้วิเศษ หันไปเดินทางผิด มีพวกศิษย์ที่มุ่งเอาประโยชน์คอยเยินยอปอปั้นเชียร์ให้ดัง ก็เริ่มตั้งตัวเป็นเกจิอาจารย์ เป็นฤาษี เป็นครูบาแสวงหาลาภโดยเดรัจฉานวิชา พาเชื่อถือและปฏิบัติทางงมงาย ในที่สุดก็ชวนให้ชาวบ้านออกนอกทางพุทธศาสตร์ ไปไกลจนกู่ไม่กลับเตลิดเปิดเปิงไป เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ เป็นอริยะจอมปลอม เป็นเจ้าลัทธิงมงาย เป็นผู้วิเศษองค์ใหม่ขึ้นมา ในที่สุดทั้งที่ห่มผ้าเหลืองแบบพระภิกษุสงฆ์ เรียกว่าอาศัยผ้าเหลืองครองตน แต่สอนคนอื่นให้ถือศาสนาอื่น นี่คือพวกที่ต้องปฏิรูปสังคายนา จากบันทึกของพระราชวิมลโมลี วัดพายัพ นครราชสีมา

บทความก่อนหน้านี้
บทความถัดไป