ปู่โสมเฝ้าทรัพย์

เครื่องทองที่พบในกรุวัดราชบูรณะ จ.พระนครศรีอยุธยา

ภาพยนตร์ไทยเรื่องผีที่ประทับใจข้าพเจ้ามากคือ “ปู่โสมเฝ้าทรัพย์” แม้ข้าพเจ้าจำเรื่องไม่ได้ แต่จำเพลงที่บรรเลงเป็นภูมิหลังได้ เขาใช้เครื่องดนตรีไทย เพลงเช่นนี้เมื่อข้าพเจ้าเล็กๆ มีละครเรื่อง “แม่ศรีไพรวัลย์” มาแสดงที่วิกข้างบ้าน เวลาผีมาเขาก็บรรเลงเพลงดังกล่าว สุนัขหอนกันทั้งตลาด ผู้แสดงก็ขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆ กัน เวลาที่พี่ๆ น้องๆ ของข้าพเจ้าจะเล่นผีหลอกกัน ก็ร้องเพลงนี้เป็นประจำ น่ากลัวทุกที

ผู้ใหญ่เล่าว่า สมัยโบราณเมื่อข้าศึกมาล้อมบ้านล้อมเมือง ผู้มีทรัพย์ก็นำไปฝังไว้ในที่ลึกลับต่างๆ ผู้มีบริวารมากก็หอบหิ้วสมบัติเข้าไปในป่าห่างไกล เล่ากันว่าครั้งหนึ่งนายโสมหัวหน้าคนสนิทของขุนนางผู้ใหญ่นำทรัพย์สมบัติมีค่าเป็นอันมากไปซ่อนไว้ในถ้ำ นายโสมฆ่าพวกพ้องของตนจนตายหมด เหลือนายโสมคนเดียว เมื่อกรุงแตกสูญหายกันไป ไม่มีใครมารับของกลับคืน นายโสมก็ตายอยู่กับสมบัติเหล่านั้น วิญญาณนายโสมเฝ้าทรัพย์อยู่ตลอดมา เมื่อไม่กี่สิบปีมานี้ คนร้ายขุดได้ทรัพย์สินมีค่ามหาศาลอันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครประดิษฐ์ได้อีกแล้ว ที่วัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา คนที่ขุดก็เป็นบ้า ร้านทองที่รับซื้อไว้ก็เจ๊งไปตามๆ กัน

มีผู้กล่าวว่าสำหรับในป่าเขาลำเนาไพรอันลี้ลับ น่าจะยังมีทรัพย์ล้ำค่ามหาศาลซ่อนอยู่มากมาย ผู้ที่ไปพบเห็นก็เป็นพระธุดงค์ไม่มีเยื่อใยในสิ่งนั้นอีกแล้ว

สำหรับการค้นหาสมบัติโบราณที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยานั้น มีผู้ออกความเห็นว่า ในพิธีฌาปนกิจร่างไร้วิญญาณที่ไม่มีญาติ เขาให้ผู้ที่มีสัมผัสพิเศษวิ่งไปปักไม้ตามที่ต่างๆ ขุดลงไปก็ได้ทุกครั้ง จะใช้วิธีเดียวกันชี้จุดซ่อนทรัพย์โบราณได้บ้างหรือไม่ ขนาดศพเก่าๆยังพบ ทรัพย์สินมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่ไม่น้อย จะรอดพ้นพลังจิตนอกสำนึกของคนเหล่านั้นไปได้หรือ แต่คนที่จะกระทำกิจการอันนี้ควรเป็นเจ้าหน้าที่โบราณคดีของกรมศิลปากรเท่านั้น ผู้ไม่มีความรู้ไม่ควรเข้าไปยุ่ง

(คัดบางส่วนจากบทความเรื่อง “ปู่โสมเฝ้าทรัพย์” ในศิลปวัฒนธรรม ปีที่ 36 ฉบับที่ 10 เดือนสิงหาคม 2558)

บทความก่อนหน้านี้
บทความถัดไป