สาเหตุที่ “สะพานร้องไห้” เรื่องเล่าเบื้องหลัง “สะพานมหาดไทยอุทิศ”​

ชื่อทั้งสองเป็นชื่อสะพานเดียวกัน คือสะพานข้ามคลองมหานาค บริเวณวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร มหาดไทยอุทิศเป็นนามที่พระบาท สมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานเป็นอนุสรณ์ ถึงการที่ข้าราชการกระทรวงมหาดไทยร่วมกันอุทิศเงินจํานวนหนึ่งเพื่อ สร้างสะพานนี้ ส่วนสะพานร้องไห้ได้ชื่อจากภาพสลักกลางสะพานที่ สลักเป็นภาพชายหญิงและเด็กอยู่ในอาการโศกเศร้า

ผู้คนภายหลังที่ไม่รู้เรื่องความเป็นมาของการสร้างสะพานพากัน ถกเถียงถึงที่มาของชื่อ และความหมายของสภาพสลักบนสะพานบ้างก็ว่า เพราะสะพานนี้เป็นเส้นทางผ่านของขบวนแห่ศพไปยังวัดสระเกศฯ เมื่อครั้งอหิวาตกโรคระบาด มีผู้คนล้มตายจํานวนมาก จึงมีขบวนแห่

ศพผ่านมาก ผู้ร่วมขบวนซึ่งเป็นญาติพี่น้องผู้ตายก็จะแสดงอาการเศร้า โศก เมื่อสร้างสะพานจึงสลักเป็นภาพคนร้องไห้ บ้างก็ว่าสะพานนี้ ข้าราชการกระทรวงมหาดไทยอุทิศเงินสร้างขึ้นเพื่อแสดงความอาลัยใน การพ้นตําแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยของสมเด็จพระเจ้าบรม วงศ์เธอ กรมพระยาดํารงราชานุภาพ จึงสลักเป็นรูปคนกําลังเศร้าโศก

แต่ความจริงที่ปรากฏในหลักฐานประวัติศาสตร์ก็คือ ข้าราชการ กระทรวงมหาดไทยร่วมกันอุทิศเงินจํานวน 41,211.61 บาท มอบ ให้กรมสุขาภิบาลสร้างสะพานนี้ขึ้นตามแนวพระราชดําริในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อให้มีทางสัญจรไปมาบรรจบกับ ตําบลอันเป็นเงื่อนที่รวมถนนหลายสายให้ติดต่อกัน แต่ยังมิทันสําเร็จ ตามพระราชประสงค์ก็เสด็จสวรรคตเสียก่อน

ภาพคนร้องไห้จึงหมายถึงอาการโศกเศร้าถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เมื่อสร้างสะพานนี้สําเร็จแล้วพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดพระราชทานนามเป็นอนุสรณ์ถึงเรื่องราวนี้ว่าสะพานมหาดไทย อุทิศและได้เสด็จพระราชดําเนินไปทรงเปิดสะพาน เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2457


อ้างอิง

“สะพานมหาดไทยอุทิศ สะพานร้องไห้”. จากหนังสือ “ชื่อบ้านนามเมืองในกรุงเทพฯ”. โดย ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย.พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ : มติชน, 2551

บทความก่อนหน้านี้
บทความถัดไป